منتظران منجی موعود
پیغام مدیر :
با سلام خدمت شما بازديدكننده گرامي ، خوش آمدید به وبسایت منتظران منجی موعود . لطفا براي هرچه بهتر شدن مطالب اين وب سایت ، ما را از نظرات و پيشنهادات خود آگاه سازيد و به ما را در بهتر شدن كيفيت مطالب ياري کنید. برای تبادل لینک ابتدا مارا با عنوان منتظران منجی موعود لینک نمایید وبه ما اطلاع دهید تا شما را لینک کنیم.
 
 
حجت الاسلام والمسلمین صادق نصیری: ایام محرم به ویژه دهه اول آن یک ایام قراردادی نیست و از مجموع روایات و سیره اهل بیت معصومین علیهم السلام بر می آید که این دهه، یک دهه قراردادی نیست که بشود قبل و بعد از آن جبرانش کرد؛ وقتی این دهه شروع می شد به فرموده خود ائمه علیهم السلام واقعا محزون و ملتهب می شدند، و این درحالیست که آن بزرگواران مانند ما انسان های عادی نبودند که فقط حزن و اندوه بگیرتشان بلکه چون متوجه حقیقتی که در عالم رخ می داد بودند متاثر می شدند به طوری که امام رضا علیه السلام می فرمایند وقتی محرم می شد پدرم لبخند به لبشان نمی آمد، محرم به ویژه دهه اول از اهمیت بسیاری برخوردار است و در برخی سوالات مردمی این نکته است که چرا با اینکه وجود مقدس امام حسین (ع) در شب عاشورا به شهادت می رسند و بعد از آن باید عزاداری شود اما ما از اول محرم عزاداری می کنیم که باید گفت اشکالی ندارد آن موقع هم عزاداری صورت می گیرد اما آن تعزیه و عزاداری مورد سفارش در این دهه اول ماه محرم است که این سخن هم ادله روایی دارد و هم سیره معصومین علیهم السلام آن را نشان می دهد.
 
 
اینکه می گوییم دهه اول محرم یک مسئله قراردادی نیست یک وقت می بینیم یک مناسبتی در یک هفته بزرگداشتی باشد مثلا هفته ی نیروی انتظامی اشکالی ندارد کمی دیرتر یا زودتر برگزار شود؛ ببینید شب قدر شبی است که توافقی و قراردادی نیست بلکه یک حقیقتی در عالم است که در ماه مبارک رمضان رخ می دهد و آن حقیقت تاثیر خودش را می گذارد و اگر کسی دیر برسد یا زود برود و قابلیت استفاده را نداشته باشد، حقیقت شب قدر می آید و می رود و فرد محروم می ماند؛ مانند حقیقت بهار یک حقیقتی در طبیعت عالم است که می آید و آثارش را با خودش می آورد اگر گیاهی قابلیت رشد را داشته باشد، بهار اثر خودش را روی آن می گذارد و اگر شاخه ای و گیاهی قابلیت رشد را از دست داده باشد آن وقت در معرض آثار بهار نخواهد بود و تاثیر لازم را نخواهد گرفت؛ ماه محرم و به ویژه دهه ی اول آن نظیر همین موضوع را دارد.
 
 
بنابراین حادثه‌ای در عالم رخ می دهد و همه ی عالم متاثر می شود؛ چنانچه در زیارت عاشورا آمده است "مصیبت ما اعظم رزیتها فی الاسلام و فی جمیع سماوات و الارض" و روایاتی که در کامل الزیارات و متون روایتی منسوب به سیدالشهدا علیه السلام داریم حکایت از متاثرشدن جمیع سماوات دارد و نه فقط انسان ها و زمین بلکه جمیع سماوات عالم متاثر این واقعه می شوند چنانچه محتشم می گوید: در بارگاه قدس که جای ملال نیست، سرهای قدسیان همه بر زانوی غم است.
 
 
پس یک حقیقتی در عالم رخ می دهد و نه فقط مسلمان و شیعه و کسانی که اباعبدالله الحسین علیه السلام را می شناسند حتی جماداتی که او را نمی شناسند هم متاثر می شوند که این تاثر در او خودش به عاشورا منتهی می شود.
 

در این دهه کل عالم متاثر می شود و اوج آن در روز عاشورا خواهد بود اما بخشی از آن آدابی که خوبست در این دهه و در کل در ماه محرم به آن بپردازیم، یکی توجه به آن است که بانی عزای سیدالشهدا در واقع خود پروردگار عالم است یعنی اگر خود خداوند نمی خواست مسئله سیدالشهدا انقدر در عالم مشهور و معروف نبود و حقانیت پیدا نمی کرد و ائمه طاهرین علیهم السلام انقدر به آن حساس نمی شدند؛ کل ائمه با وجود آنکه خودشان مصائب زیادی داشتند و گرفتاری ها و غم هایی دارند اما همواره یاد سیدالشهدا و واقعه عاشورا را زنده نگه می داشتند.


علاوه بر این مسئله باید باور کنیم که صاحب عزا و بانی جلسات عزای امام حسین علیه السلام وجود مقدس آقا امام عصر (عج) هستند و آن حضرت ماموریت عزای سیدالشهدا را بر عهده دارند بنابراین خودمان را در محضر آن حضرت بدانیم و بدانیم ایشان میزبان هستند و عزادار واقعی هم خود ایشان هستند. اینکه می گویم در عالم حقیقتی رخ می دهد برای آن است که قلب آن حضرت داغدار است و وقتی قلب عالم امکان داغدار باشد کل عالم از او متاثر می شود.


نکته بعدی آن است که حتما در جلسات عزای سیدالشهدا علیه السلام شرکت کنیم؛ این دهه ی اول را حساس باشیم و سعی کنیم حتی الامکان کارهای عادی مان را کنار بگذاریم و کارهایی که می توان به بعد محول کرد را برای بعد بگذاریم و تلاش وافری در خدمت به مجالس سیدالشهدا علیه السلام داشته باشیم.



از شرکت کردن در مجالس گرفته تا اینکه اگر بتوانیم خودمان هم دستی در کار داشته باشیم و انواع خدماتی که می توان داشت از کار رسانه ای، حضوری، خرج کردن و هر نوع خدمتی که از ما بر می آید برای مجالس عزای امام حسین علیه السلام داشته باشیم. با هر بهانه ای یاد عاشورا و یاد مظلومیت اباعبدالله الحسین علیه السلام را زنده نگه داریم، وقتی آب می نوشیم به فرموده خود آن حضرت که می فرمایند: " شیعتی مهما شربتم ماء عذب فاذکرونی، او سمعتم بغریب او شهید فاندبونی" یعنی  شیعیان من هنگامی که آب گوارا نوشیدید مرا یاد کنید و یا هنگامی که از غریبی یا شهیدی خبری شنیدید، برمن ندبه نمایید.


صحبت از آب و عطش می شود، یاد لب های تشنه اباعبدالله الحسین علیه السلام بیفتد یا اگر طفل خردسالی می بیند یاد شهاد حضرت علی اصغر (ع) بیفتد یا وقتی که دخترکانی را می بیند یاد حضرت رقیه (س) بیفتد و همین طور با هر بهانه ای با پرچمی و نمادی از عزاداری یاد آن حضرت را در دلش شعله ور کند.


نکته ی بعدی طهارت در جلسات است، هم طهارت ظاهری، وضو داشتن و غسل داشتن که بسیار سفارش شده و هم طهارت ذهنی؛ اینکه انسان سعی کند در این ایام ذهنش را از خیلی مسائل دور کند و خودش را از آلایش ها جدا کند و با یک تمرکز بیشتری در خدمت جلسات باشد و حتی وقتی در جلسه هم نیست به همین شکل بیشتر یاد اباعبدالله الحسین علیه السلام بیفتد نه چیزهای دیگر.


علاوه بر آن مقید باشیم که حداقل در این دهه ی اول حتما زیارت عاشورا را بخوانیم لزومی هم ندارد که حتما جمعی باشد و در عرض 5 تا 6 دقیقه می توان آن را خواند چرا که خواندن همین زیارت عاشورا برکات و آثار زیادی دارد؛ نکته ی بعدی اینکه اگر بتوانیم در این دهه برای یک سالمان و چه بسا برای یک عمرمان عهد ببندیم که تا وقتی که زنده ایم هر روز به محضر آن حضرت سلامی عرض کنیم. چنانکه سدیر صیرفی یکی از یاران امام صادق علیه السلام به محضر آن حضرت مشرف می شود، و امام می فرمایند: سدیر آیا هر روز به زیارت جد ما اباعبدالله الحسین علیه السلام مشرف می شوی؟ که سدیر تعجب می کند و می گوید: من بعد مسافت دارم و نمی توانم منظورتان چیست؟! حضرت می فرمایند: نیاز به حضور نیست حتی وقتی که در خانه ی خودت هستی بر بلندی برو و نگاهی به سمت راست و نگاهی ب سمت چپ آسمان بیانداز و رو به حرم جد ما بیار و این جلمه را بگو "السلام علیک یا اباعبدالله، السلام علیک و رحمة الله و برکاته" ببینید این یک خط بیشتر نیست اما خلاصه ترین زیارت امام حسین علیه السلام است. در روایات نیز داریم که اگر کسی آن حضرت را به همین شکل زیارت کند ثواب یک حج برایش نوشته می شود.
 

بنابراین آن سلامی که می دهیم طبق روایات سلام از دعاهای مستجاب است وقتی ما به آن حضرت سلام می دهیم یعنی در واقع برای او تمام رحمت ها و برکات الهی را از خداوند می خواهیم؛ وقتی می گوییم السلام علیک یا اباعبدالله یعنی ای حسین ما از خداوند برای تو سلام که خلاصه ای از همه ی خیرها و برکات و دعاهای خوب است می خواهیم به قول بزرگی که می گفت هیچ فرد کریمی مدیون دیگران نمی ماند و حتما جبران می کند بنابراین سوال از اینکه آیا ائمه علیهم السلام جواب سلام های ما را می دهند یا نه؟ اگر این آگاهی وجود داشته باشد متوجه می شویم که سوال، سوال اشتباهی است و آنها حتما جواب می دهند، زیرا اگر آنها دعایی برای رحمت و مغفرت در زندگی ما کنند آن وقت دعای آنها قطعا مستجاب می شود.


اما نکته آخر در خصوص گریه کردن برای سیدالشهدا علیه السلام است؛ گریه برای افراد معمولی سبب تکدر خاطر و ناراحتی می شود و انسان را از پویایی و نشاط می اندازد اما اگر گریه برای بزرگان یا خوف از خدا باشد آن وقت این گریه نه فقط افسردگی نمی آورد بلکه اتفاقا نشاطی ایجاد می کند. به شهادت عینی همه می توانند این را تجربه کنند که هر کسی که در مجالس سیدالشهدا علیه السلام شرکت می کند اتفاقا اگر گریه نکند متاثر و ناراحت می شود، هر چقدر انسان برای آن حضرت اشک می ریزد احساس نشاط و سرزندگی بیشتری می کند.


گریه برای سیدالشهدا گریه برای مظلوم است، گریه برای کسی است که ظلمی در حق او صورت گرفته است و چیزی است که قطعا خداوند می پسندد چون خداوند هیچگاه دوست ندارد مظلوم تنها بماند؛ گریه برای آن حضرت همراهی با مظلوم بزرگی چون سیدالشهدا علیه السلام است و قطعا این گریه از مصادیق تعظیم شعائر الهی است؛ وقتی شما گریه می کنید در واقع اعلام موضع می کنید در برابر ظلمی که به بهترین انسان های عالم رخ داده است بنابراین این گریه نشان می دهد که شما بی تفاوت نیستید و با شنیدن غم سید الشهدا و ظلم هایی که به آن حضرت شده گریه می کنید که هم دل خودمان را جلا می دهیم و هم اعلام موضع می کنیم؛ یعنی گریه کردن برای آن حضرت صرفا یک کار معنوی فردی نیست بلکه یک حرکت سیاسی و یک حرکت برون گرا است که ما اعتراض می کنیم به ظلمی که در عالم رخ داده و آن وقت پیوند می خوریم به میلیاردها انسانی که در طول تاریخ آمده اند و برای آن حضرت اشک ریخته اند.


در گریه برای حضرت اباعبدالله الحسین علیه السلام فقط بحث ثوابش مطرح نیست بلکه  یک حرکت سیاسی و مهم اجتماعی محسوب می شود لذا در روایات بحث گریه برای آن حضرت بسیار سفارش شده است و کسی که گریه کند یا خودش را به حالت گریه کن ها در آورد و حتی اگر نمی تواند گریه کند و حال خوبی برای گریه ندارد مانند گریه کنان که دستی بر صورت دارند و حالت حزن و غمزده دارند، چنین کند، در برخی روایات ثواب بهشت برایشان نوشته شده است و البته این مسائل و ثواب گریه برای امام حسین علیه السلام هم چیز عجیبی نیست که خداوند هم به پاس این ایثار و فداکاری بزرگ سیدالشهدا اجر عزاداران ایشان را اینگونه می دهد. 


در آیات قرآن کریم آمده است کسانی که تعظیم شعائر می کنند، این مسئله نشان از تقوای دلشان است که دل این افراد پاک و خدایی است؛ آیا واقعا می شود کسی را پیدا کرد که سیدالشهدا علیه السلام را بشناسد، دشمنان او را هم بشناسد و ظلمی که در حق آن حضرت صورت گرفته است را بشنود و متاثر نشود و گریه نکند؟! مجال نیست و الا آن قدر حکایت های واقعی در این قضیه هست که حتی گاهی اوقات افرادی از ادیان دیگر که حتی زبان ما را هم متوجه نمی شوند وقتی حالات عزاداران سیدالشهدا را می بینند متاثر می شوند و اشک از چشمانشان جاری می شود؛ گریه برای سیدالشهدا تحفه ی الهی و یک روزی معنوی به حساب می آید و شاعر خوب می گوید که " چه کنم گر نکنم گریه به مظلومی تو / گریه آبیست که بر آتش دل تسکین است" .  

استاد حوزه و کارشناس مسائل دینی




 
لوگوی حمایتی از ما
مجله وبلاگ
معرفی وبلاگ ما به دوستان
نام شما :
ايميل شما :
نام دوست شما:
ايميل دوست شما:

نوای وبلاگ